Wzniesiona ok. roku 1822, znajduje się przy ulicy Nowy Świat 49. Jest to budynek klasycystyczny, trzykondygnacyjny. Dla Feliksa Bentkowskiego – profesora Uniwersytetu Warszawskiego – zaproje-ktował go Hilary Szpilowski. Został on wraz z ogrodem wpisany do rejestru zabytków. W połowie IX wieku mieszkał w nim rzeźbiarz Adam Zelt. Na przełomie wieków budynek całkowicie przebudowano. W trakcie działań wojennych w 1939 roku kamienica spłonęła. Po wojnie została częściowo wyburzona. W latach 1947 – 1949 trwała odbudowa zabytku według projektu Zygmunta Stępińskiego i Mieczysława Kuzmy. Kamienica zbudowana jest na planie prostokąta. W środkowej części fasady znajdują się cztery doryckie półkolumny. Jest to budynek 11-osiowy, 2-traktowy, z balkonem na pierwszym pietrze (znajdującym się nad bramą).
Obecnie w Kamienicy Bentkowskiego znajduje się Polskie Towarzystwo Ekonomiczne. W roku 2008 miała miejsce renowacja elewacji budynku i remont dachu. wymieniono piony elektryczne, odnowione zostały żyrandole i kinkiety.
Została wzniesiona w roku 1440 przy Rynku Starego Miasta 32. Początkowo znajdowała się w posiadaniu Anny, żony Piotra Pielgrzyma wójta dziedzicznego Warszawy. Następnie kamienicę przejął Piotr Pielgrzym-Górczewski, syn Piotra i Anny. W latach późniejszych kamienica była przebudowywana, a także zmieniała właścicieli. W roku 1629 rozpoczęła się przebudowa generalna budynku. Jej właścicielem był wówczas Wojciech Baryczka, który nadał budynkowi charakter renesansowy. Kolejny właściciel kamienicy, to ormiańska rodzina Minasowiczów. Zarządzali budynkiem prawie 200 lat. W tym czasie pojawiła się w nim fabryka skór Cadra. W roku 1851 budynek przeznaczono do rozbiórki, ale wyremontował go Leon Żakowski – współwłaściciel kamienicy.
Kolejni właściciele, rodzina Sztancer w roku 1911 sprzedała nieru-chomość Towarzystwu Opieki nad Zabytkami Przeszłości. Budynek ponownie został odrestaurowany, a jego zaniedbane pomieszczenia przekształcono w piękne sale. W 1937r. budynek przeszedł w ręce Gminy m.st. Warszawy. Zaplanowano w nim umieścić Muzeum Dawnej Warszawy. Prace adaptacyjne rozpoczęto w 1938r. Niestety w rok później zawierucha wojenna zniweczyła wszystko. W roku 1944 kamienica została doszczętnie zniszczona. Zachowały się tylko piwnice i strzępy murów. W dwa lata po wojnie zajęto się odbudową budynku. Prace trwały z przerwami aż dziesięć lat. Obecnie w Kamienicy Barczyków znajduje się Muzeum Historyczne m.st. Warszawy oraz Archiwum Państwowe m.st. Warszawy.
Wzniesiona ok. roku 1822, znajduje się przy ulicy Nowy Świat 49. Jest to budynek klasycystyczny, trzykondygnacyjny. Dla Feliksa Bentkowskiego – profesora Uniwersytetu Warszawskiego – zaproje-ktował go Hilary Szpilowski. Został on wraz z ogrodem wpisany do rejestru zabytków. W połowie IX wieku mieszkał w nim rzeźbiarz Adam Zelt. Na przełomie wieków budynek całkowicie przebudowano. W trakcie działań wojennych w 1939 roku kamienica spłonęła. Po wojnie została częściowo wyburzona. W latach 1947 – 1949 trwała odbudowa zabytku według projektu Zygmunta Stępińskiego i Mieczysława Kuzmy. Kamienica zbudowana jest na planie prostokąta. W środkowej części fasady znajdują się cztery doryckie półkolumny. Jest to budynek 11-osiowy, 2-traktowy, z balkonem na pierwszym pietrze (znajdującym się nad bramą).